آخه روش زیاد میشه
آخه مغروره
آخه بچه پرووو ه
یه عمر مارو سوزونده ولی هنوز باورش نشده هرشب...
آه، بی تاب شدن عادت کم حوصله هاست
مثل عکس رخ مهتاب که افتاد در آب
در دلم هستی و بین من و تو فاصله هاست
آسمان با قفس تنگ چه فرقی دارد
بال وقتی قفس پر زدن چلچه هاست
بی تو هر لحظه مرا بیم فرو ریختن است
مثل شهری که به روی گسل زلزله هاست
باز می پرسمت از مساله و دوری عشق
و سکوت تو جواب همه ی مساله هاست
فردای همان روز با مشورت یکی از دوستانم که دیزاینر پروژه های ساختمانی ست(آرشیتکت) به این نتیجه رسیدم که اینجا کسی تا به حال با تراریوم آشنایی کامل ندارد... سرتان را درد نیاورم.
نتیجه: فردا با هتل دبی مارینا قرار داد می بندیم برای طراحی دیواره های جانبی هتل؛ لابی و سالن پذیرایی و...با استفاده از تراریوم. یکی دو قراردیگرم داریم به زودی. ببینم خدا چی میخاد.
نتیجتاً: جامعه المصطفی را ترک می گویم.
اگر خدابخواهد از شنبه این هفته در پروژه ی جدید یکی از دوستانم به عنوان مهندس ناظر و کنار دست مهندس اصلی( همون دوستم) مشغول به کار می شم. حقوق این ماه شاید به کمتر از800 دلار برسه اما بچه ها میگن برای شروع خوبه... توکل به خدا!
کمی از لحاظ روحی بهترم.
حس میکنم کمی ماجراجو و نترس تر شده ام.
در انتحاری هفته پیش حدود۶۰ کشته و تعدادی زخمی داشته ایم.
با اینکه تمام خیابان های اینجا پراست از نظامی ها ولی هنوز مردم احساس امنیت ندارند.
هرروز حدود۳۰ الی۴۰ فروند هلیبورد آمریکا از روی سرم می گذرند.
بالاخره رسید...
سفرنامه (کابل سال نود)
نویسنده: مهندس سید حکمت الله سجادی
ساعت چهار صبح از خواب بیدار شدم، مادرم تمام شب را بیدار بود این را از چشمانش خواندم؛ کمی دلگیرشدم که بخاطر من تا صبح بیدار بوده اما به روی خودم نیاوردم، اساس هایم جمع بودند. لباس هایم را پوشیدم کوله ام را برداشتم و راه افتادم.
یک ساعت و نیم بعد فرودگاه
آنروز نسبت به هفته پیش که پروازم لغو شده بود خلوت تر بود، کمربندم را باز کردم کوله ام را روی گیشه بازرسی گذاشتم و در مقابل افسر بازرسی ایستادم. کار بازرسی تمام شد؛ کمربندم را بستم و با دوستم که کمی از من عقب تر بود به سمت کانتر احیای بلیط رفتیم. تمام کانترها خلوت است، جز کانتر هواپیمایی افغانستان، از ابتدای کار پیدا بود که معطلی زیادی در راه است. به نظرشما چقدر منتظر ماندیم؟ یک ساعت دوساعت یا بیشتر؟ درست حدس زدی سه ساعت. بالاخره هواپیما بلند شد و...؛ و....
تمام طول مدت پرواز را خواب بودم، فقط زمانی که به ایستگاه هوایی کابل رسیدیم متوجه توقف بیش از حد هواپیما در فرودگاه شدم.
یکی از مسافرین از مهماندار پرسید دلیل این 1 ساعت توقف چیه؟ و مهماندار جذاب جواب داد، بنظر میاد رئیس جمهور پرواز دارند...
من هم که مثل همیشه سر بزیر و آرام صحنه ها را تماشا می کردم؛ نظاره گر این صحبت های کوتاه شدم.
ادامه دارد...
دلم کمی تنگت است. دل تنگ که نه، بیشتر نگرانت هستم که بعد از من چه روزهایی در انتظارت هست. هرچند تو مرا رها کردی ولی بازهم من احساس مسئولیت در برابر تو را دارم. امیدوارم بهترین زندگی را که در آرزوهایت داشتی برایت فراهم کند. اما ای کاش... خب مردها در این موقعیت ها بهترین عملکرد را باید داشته باشند. بهترین عملکرد من هم جز صبر چیز دیگری نمی تواند باشد، کمی دلم می سوزد می دانم آه نیست سوز دل هم نیست هرچه هست بدجور می سوزد دلم؛ تا صبح هم نوشتن از تو و از خاطرات تو خسته ام نمی کند. دوست دارم تمام کلماتی را که تا به حال شنیده ام برایت بنویسم برایت از نگفته هایم بگویم نگفته هایی که خیلی طولانی است و من می دانم تو فرصت شنیدن آنها را نداری تو خودت حرف برای گفتن زیاد داری پس من مینشینم و به حرفهایت گوش میدهم اما... اما تو اینجا نیستی که برایم بگویی... ومن سکوت می کنم!
زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم.... ولی من بر بادم بر باد بر... بر... باد. زلف را حلقه مکن... آی آیی آ...
اینجا یکی درد نان دارد یکی درد جا ولی یکی هم مثل من بی درد بی درد بی درد...
از من چی میخواهی؟ که حالا تمام زندگی ام برای توست (فکرم، روحم، ذهنم، خوراکم، خوابم و...) اما هنوز تورا قانع نکرده!
تمامش کافی نیست؟ چیز دیگری ندارم فقط جانی دارم بدون روح اگر این را میخواهی
بیا این هم مال تو. امیدوارم این تورا قانع کند.
برنامه این بود سوم عید پرواز داشته باشم.
وقتی آمدم خانه پدر ابتدا گفت پسر بلیط گیر نیامد. دمغ شدم. برنامه ها بهم ریخت. وقتی آمدم پاسپورت را بگیرم دیدم بلیط را لای پاسپورت گذاشته
اه پدر این هم شد شوخی؟
خوشحال شدم
برنامه هنوز سرجایش هست
سوم عیدسال ۹۲ من و شهر زیبای کابل.
منتظرسفرنامه بمانید...
کمی خطرناک شده ام از انفجار می ترسم فقط همین.
دفترم را پرخواهم کرد از نوشته های پیش رو منتظرباشید.
شاید دورتراز هرکس
درآتشباران سیاهگردهای خالی از سوزش
دیگرجایی برای ماندن من نیست.
کدورت ها را بشورم ظرفهای نشسته ی دلم را تمیز کنم
نگاهی به اطراف دلم بیندازم شاید خرده دل شکسته ای دل سیاه شده ای
یا شایدم اثری از چیزهای جدید در این خانه تکانی پیداکنم که تا بحال شاید ندیده باشم
اول باید از پل ۲۵سالگی ام بگذرم وقدم به ۲۶ سالگی و دنیای جدید و اعتقادات جدیدم بگذارم
پس زین پس منتظر حضوری متفاوت در وبلاگم باشید دوستان نه چندان زیادم ولی بامعرفت ترین هایش.
چیزی ز ماه بودن تو کم نمی شود
گیرم که برکه ای، نفسی عاشقت شده است
ای سیب سرخ غلت زنان در مسیر رود
یک شهر تا به من برسی عاشقت شده است
پر می كشي و وای به حال پرنده ای
کز پشت میله ي قفسی عاشقت شده است
آیینه ای و آه که هرگز برای تو
فرقی نمی کند چه کسی عاشقت شده است
پ.ن: چکنم این شعر فاضل را که دوست داشتنیست.
این را خدا داند و همی!
رفتم اراک
راهی که واقعا دیدمش
اما نیافتمش.
نه ابهام دارند
نه ايهام دارند
نه جناسشان خراب است
و نه مراعات النظير(مراعات حالت را ميكنند).
به چشم هايشان كه بنگري خودت را توي چشمهايش ميبيني
مثل آيينه صاف اند مثل آب زلال.
قدر اين آدمهارا بدانيد.
اينها با تمام وجودشان دوستت دارند.
تو اگر سر نزني
چه كسي سر بزند؟
من و تو...
آری
سکوت. آرامش.
وای به حال اون شاگردایی که معلمشون منم چه شود
تموم سعی خودم رو میکنم که بتونم واقعا شاگردای خوبی تحویل اجتماع بدم.
هرچند خيلي عريضه ولي ميشه با يه خط خلاصش كرد
از عرض و عريض كه بگذريم به طول و تطاولم كه كاري نداشته باشيم
مي رسيم به چهاراه سرگردون خيالي نيست جاده عريض است و قلندر بيدار
گول دنیا را نخور!!!
ماهیان شهر ما از کوسه ها وحشی ترند
بره های این حوالی گرگ ها را می درند
سایه از سایه هراسان در میان کوچه ها
زنده ها هم آبروی مرده ها را می برند.
امشب یه شعر نیمه کاره داشتم از سیگار
فرصت شد برای خوانندگان کم و برخی خاصم میزارم
بخونن لذت ببرند.
دوباره هوسناک شده ام در هوایی که تونیستی!
نگفتن یا گفتن؟ مسئله این است.
میان آتشی هستم که آن روز راه تورا نشان داد و من مبادا بودم و تو بادا
و خداوند واژه غریب میان ما بود. و عشق این چنین آغاز شد...
ارغوان شاخه همخون جدا مانده من
آسمان تو چه رنگ است امروز؟
آفتابی ست هوات؟
یا گرفته است هنوز؟
زحدبگذشت مشتاقی و صبر اندر غمت یارا
به وصل خود دوایی کن دل دیوانه ی ما را
Powered By
BLOGFA.COM
